ما قام الاسلام الا بسیف علی و مال خدیجه
مَا قَامَ الاسلامُ اِلّا بسَیفِ عَلِیٍّ و مَالِ خَدِیجة چې معنی یې «اسلام د علي له تورې او د خدیجې له شتمنۍ پرته نه دی تاسیس شوی» یوه جمله ده چې پیغمبر(ص) ته منسوب ده چې د اسلام د دین په تاسیس کې د علي د تورې او د خدیجې د شتمنۍ رول ښیي.[۱]
د څوارلسمې پېړۍ د شیعه واعظ محمد مهدي حائري مازندراني، دا جمله په خپل کتاب شجره طوبی کې په لاندې ډول نقل کړې ده: «مَا قَامَ وَ لَا اسْتَقَامَ دِینِی الَّا بِشَیئَینَ: مَالِ خَدِیجةِ وَ سَیفِ عَلِی بْنِ ابِي طَالِبٍ»[۲] د حائري په وينا، د خديجې(س) له وفات وروسته، پېغمبر(ص) د هغې د قربانۍ[۳] او د اسلام په لارې کې د هغې د شتمنۍ د ورکولو لپاره[۴] او همدارنګه د اسلام په تبليغ او خپرولو کې د امام علي(ع) د زړورتيا ستاينه وکړه.[۵]
سید جعفر مرتضی عاملي، چې یو شیعه تاریخ پوه دی، هم د دې جملې په اړه ویلي دي چې حضرت خدیجې(س) خپله ټوله شتمني پیغمبر(ص) ته ورکړه ترڅو د مسلمانانو د اقتصادي ملاتړ.[۶] او د مسلمانانو د اړتیاو د پوره کولو لپاره وکارول شي.[۷] همدارنګه، د مفسرینو په وینا، «وَ وَجَدَک عَائِلًا فَأَغْنَیٰ»؛ او ته یې غریب وموندې نو له بې وزلۍ یې خلاص کړې.[۸] دا د خدیجې(س) سخاوت ته اشاره کوي چې پیغمبر(ص) له بې وزلۍ خلاصیدو ته اشاره کوي.[۹]
شیعه مفکر مرتضی مطهري، د ځینو عیسوي پادریانو لخوا د اسلام د تاوتریخوالي انځور وړاندې کولو لپاره د دې عبارت ناوړه ګټه اخیستل، ردوي، هغه په دې باور دی چې د علي(ع) توره د دین د تحمیلولو لپاره نه وه کارول شوې، بلکې د دښمنانو په وړاندې د اسلام د شتون د دفاع لپاره کارول شوې وه، او د دې رول یوه روښانه بیلګه د خندق جګړه ده.[۱۰]
فوټ نوټ
- ↑ «اسراف/ بررسی موانع تعظیم شعائر /فقه شعائر»، وبگاه مدرسه فقاهت؛ مطهری، سیری در سیره نبوی، ۱۴۰۲ش، ص۲۱۸.
- ↑ حائری، شجره طوبی، ۱۳۸۵ق، ج۲، ص۲۳۳.
- ↑ حائری، شجرة طوبی، ۱۳۸۵ق، ج۲، ص۲۳۳.
- ↑ جوادی آملی، حکمت عبادات، ۱۳۸۸ش، ص۱۴۸.
- ↑ مطهری، سیری در سیره نبوی، ۱۴۰۲ش، ص۲۱۴؛ حسینی جلالی، فدک و العوالی، مؤتمر التراث العلمی، ص۲۴۱ و ۲۴۲.
- ↑ مطهری، سیری در سیره نبوی، ۱۴۰۲ش، ص۲۱۴؛ حسینی جلالی، فدک و العوالی، مؤتمر التراث العلمی، ص۲۴۱ و ۲۴۲.
- ↑ مطهری، سیری در سیره نبوی، ۱۴۰۲ش، ص۲۱۵ و ۲۱۶.
- ↑ سوره ضحی، آیه ۸.
- ↑ د مثال په توګه وګورئ: ابوالفتوح رازی، روض الجنان، ۱۴۰۸ق، ج۲۰، ص۳۱۷؛ فخررازی، تفسیر الکبیر، ۱۴۲۰ق، ج۳۱، ص۱۹۹؛ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۰ق، ج۲۰، ص۳۱۱.
- ↑ مطهری، سیری در سیره نبوی، ۱۴۰۲ش، ص۲۱۴و۲۱۸.
سرچينې
- قرآن کریم.
- «اسراف/ بررسی موانع تعظیم شعائر /فقه شعائر(اسراف / د شعائرو د تعظيم د خنډونو څېړنه / د شعائرو فقه)» ، د استاد سيدمحسن حسيني فقيه د فقه خارج درس، د مدرسې فقاهت وېبپاڼه، د خپرېدو نېټه: ۱۱ کب ۱۴۰۰ل.، د ليدنې نېټه: ۱۶ غويی ۱۴۰۴ل.
- ابوالفتوح رازي، حسين بن علي، روض الجنان و روح الجنان فی تفسير القرآن، مشهد، آستان قدس رضوي، ۱۴۰۸هـ ق.
- جوادي آملي، عبدالله، د عبادتونو حکمت، څېړنه: حسين شفيعي، قم، اسراء، ۱۳۸۸ل.
- حائري، محمدمهدي، شجرة طوبی، نجف، حيدريه، ۱۳۸۵هـ ق.
- حسيني جلالي، سيد محمدباقر، فدک او العوالي (يا اووه دېوالونه) په کتاب، سنت، تاريخ او ادب کې، بېځايه، د فاطمې الزهراء (عليها السلام) د علمي او معنوي ميراث کنفرانس، بېنېټې.
- عاملي، جعفر مرتضی، صفوة الصحيح من سيرة النبي الأعظم، تهران، د حج د روحانيونو چارو مرستياليت، ۱۳۸۸ل.
- طباطبايي، محمدحسين، الميزان فی تفسير القرآن، بيروت، مؤسسة الأعلمي للمطبوعات، ۱۳۹۰هـ ق.
- فخر رازي، محمد بن عمر، التفسير الکبير، بيروت، دار إحياء التراث العربي، ۱۴۲۰هـ ق.
- مطهري، مرتضی، په نبوي سيره کې سير، تهران، صدرا، ۱۴۰۲ل. / ۱۴۴۵هـ ق.