مسوده:د بقره سورې ۱۷ آیت
| د آیت ځانګړتیا | |
|---|---|
| په سورت کې موقعیت | بقره سوره |
| د آیت شمېر | ۱۷ |
| جزء | ۱ |
| د منځپانګې معلومات | |
| موضوع | اعتقادي |
| په اړه | منافقان |
د بقره سورې ۱۷ آیت د منافقانو حالت له هغه چا سره تشبیه کوي چې په تیاره کې اور بلوي او کله چې یې شاوخوا روښانه شي، د لیدلو توان پیدا کوي؛ خو د اور له مړه کېدو وروسته بېرته په تیاره او سرګردانۍ کې پاتې کېږي.[۱] دغه آیت په مخکینیو آیتونو کې د منافقانو د ځانګړنو له بیانولو وروسته، د همدې تشبیه له لارې د هغوی حالت او پایله روښانوي.[۲]
مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ نَارًا فَلَمَّا أَضَاءَتْ مَا حَوْلَهُ ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِي ظُلُمَاتٍ لَا يُبْصِرُونَ
د هغوی مثال د هغو کسانو په څېر دی چې اور یې بل کړ او کله چې یې شاوخوا روښانه شول، الله د هغوی رڼا له منځه یووړه او هغوی یې په داسې تیارو کې پرېښودل چې هېڅ نه ویني.
بقره سوره، ۱۷ آیت
د علامه طباطبایي په وینا، د المیزان تفسیر له مخې، منافقان له هغه چا سره تشبیه شوي چې په سخته تیاره کې د سمې او ناسمې لارې د پېژندلو توان نه لري او د لارې موندلو لپاره اور بلوي؛ خو الله تعالی د باد یا باران په څېر د یوه عامل په وسیله هغه مړ کوي او هغوی یو ځل بیا په تیاره کې پاتې کېږي.[۳] له امام رضا(ع) څخه په یوه روایت کې د هغوی د رڼا له منځه وړل، هغوی خپل حال ته د پرېښودلو په معنا تفسیر شوي دي.[۴] د تفسیر نمونه لیکوال ناصر مکارم شیرازي هم دغه تشبیه د منافقانو د هغې انګېرنې څرګندونه بولي چې غوښتل یې د دواړو ډلو له ګټو برخمن شي او د دواړو خواوو له خطرونو څخه په امان کې پاتې شي؛ خو دغه لنډمهاله رڼا په پای کې له منځه ځي او هغوی په تیاره او سرګردانۍ کې پاتې کېږي.[۵]
د شیعهوو په ځینو روایي تفسیرونو کې د دغه آیت د تأویل په اړه هم روایتونه نقل شوي دي. سید هاشم بحراني په تفسیر البرهان کې له امام کاظم(ع) څخه په نقل سره، رڼا د امام علي(ع) پر ولایت تفسیر کړې ده؛ هغه ولایت چې منافقانو په ظاهره منلی و، خو د خپل باطني کفر او د ژمنې د ماتولو له امله د هغه له لارښوونې څخه بېبرخې شول.[۶] همدارنګه، له امام باقر(ع) څخه په یوه روایت کې د اور بلول د پېغمبر(ص) د هدایت له دوران سره او د رڼا له منځه تلل د پېغمبر(ص) تر رحلت وروسته د اهلبیت(ع) د فضیلتونو له پټولو او د خلافت له غصب سره تأویل شوي دي.[۷]
فوټ نوټ
سرچينې
- بحراني، هاشم بن سلیمان، البرهان في تفسیر القرآن، څېړنه: قسم الدراسات الاسلامیة مؤسسة البعثة، قم، تهران، د بعثت بنسټ، ۱۴۱۶ هـ.ق.
- حویزي، عبدعلي بن جمعه، تفسیر نورالثقلین، قم، اسماعیلیان، ۱۴۱۵ هـ.ق.
- طباطبايي، محمدحسین، المیزان في تفسیر القرآن، قم، د اسلامي خپرونو دفتر، ۱۴۱۷ هـ.ق.
- مکارم شیرازي، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۷۴ هـ.ل.
- مشهدي، محمد بن محمدرضا، تفسیر کنز الدقائق و بحر الغرائب، تهران، د اسلامي ارشاد وزارت د چاپ او خپرونو اداره، ۱۳۶۸ هـ.ل.