منځپانگې ته ورتلل

د حجر الاسود رکن

د wikishia لخوا
دا مقاله د حجر اسود په اړه ده. د حجر الاسود او د هغه د استلام د پیژندلو لپاره، حجر الاسود او د حجر استلام وګورئ.
د حجر الاسود رکن

د حَجَرالاَسوَد رُکن، رکن حَجَر، رکن اَسود یا رکن شرقی، د کعبې یو ګوټ دی چې حجر الاسود پکې لګېدلی دی. دغه رکن د ختیځ لور او د زمزمود څاه لور ته دی او هر طواف د هغه له څنګه پېل کیږي.

د خدای پېغمبر(ص) د طواف په وخت، د حجر الاسود رکن او رکن یماني لمس کاوه او ښکلاوه به یې، له دې امله فقیهان د رکن حجر په لمس کولو، ښکلولو او په غېږ کې نیولو او په څنګ کې یې د دعا کولو سپارښتنه کړې ده.

له آخر الزمان سره د اړوندو حدیثونو په اساس، د نفس زکیه وژنه (د امام مهدی(عح) له ملګرو دیو کس وژل کېدل) چې د امام مهدي(عج) د ظهور له نښو ده، د دغه رکن په څنګ کې واقع کیږي او د امام مهدي(عج) له پاڅونه وروسته به ځینې شیعیان په دغه ځای کې له حضرت سره بیعت کوی.

موقعیت او مقام

رُکن حَجَرالاسود چې په رکن شرقی، رکن حَجَر و رکن اَسود هم پېژندل کیږي د کعبې یوه زاویه او ګوټ دی.[۱] د یوې ودانۍ رکن د ستنې په معنی ګڼل شوی دی.[۲] ځکه چې د کعبې په داخل کې په څلورو ګوټونو کې څلورو ستنو د کوټې چت نیولی دی، د کعبې هرې یوې زاویې ته [چې یوه ستنه لري] «رکن» ویل کیږي.[۳] حجر الاسود رکن تقریبا ختیځ لور او د زمزم د کوهي لور ته واقع دی او حجر الاسود په هغه کې دی.[۴] له همدې امله هغه ته د حجر الاسود رکن هم ویل کیږي.[۵] د هر طواف پېل د حجر الاسود د رکن له مخامخه او پای یې همدې ځای او د همدې رکن په مخکې دی.[۶]

فضیلت او آداب

همداراز ووینئ: حجر الاسود

د هغه څه مطابق چې له امام باقر(ع) نقل شوي د اسلام پېغمبر(ص) او امام باقر(ع) حجر الاسود رکن او رکن یماني لمس کول . بیا یې دا دوه ښکلول او خپل مخ به یې پرې کېښوده.[۷] د دغه روایتونو له مخې د ځینې اعمالو لکه د رکن حجر استلام (په لاس لمس کول) التزام ( په غېږ کې اخستل) او ښکلولو[۸] او په څنګ کې یې د صلوات ذکر[۹] دعا، مناجات او توبې سپارښتنه شوې ده.[۱۰]

د تبرک مشروعیت

همدا راز ووینئ: تبرک

وهابي عالمان سره له دې چې د مقدسو جسمونو استلام او ښکلول شرک ګڼي،[۱۱] د رکن استلام او د حجر الاسود ښکلول مني.[۱۲] د رکن حجر استلام له هغو مواردو دی چې د سپېڅلو ځایونو د ښکلولو او ورپورې د تبرک لپاره په هغه استناد شوی دی.[۱۳]

د ظهور په وخت د ځینو پېښو د پېښېدو ځای

په حدیثي سرچینو کې د امام زمان(عج) د ظهور په وخت د رکن حجر الاسود تر څنګ ځینو پېښو ته اشاره شوې ده:

همداراز ووینئ: د نفس زکیه وژل کېدل

همداراز ووینئ: د امام زمان ظهور

فوټ نوټ

  1. ↑ هاشمی شاهرودی، فرهنگ فقه، ۱۴۲۶ق، ج۱، ص۳۵۹ و ۳۶۰.
  2. ↑ مصطفوی، التحقیق، ۱۴۶۰ق، ج۴، ص۲۳۴.
  3. ↑ صادقی اردستانی، ‏حج از میقات تا میعاد، ۱۳۸۵ش، ص۱۰۴.
  4. ↑ مشکینی، مصطلحات الفقه، ۱۳۷۷ش، ص۲۷۵.
  5. ↑ فرقانی، سرزمین یادها و نشانها، ۱۳۷۹ش، ص۵۹.
  6. ↑ مشکینی، مصطلحات الفقه، ۱۳۷۷ش، ص۲۷۵.
  7. ↑ کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۴، ص۴۰۸، ح۸.
  8. ↑ هاشمی شاهرودی، فرهنگ فقه، ۱۴۲۶ق، ج۱، ص۳۵۹.
  9. ↑ کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۴، ص۴۰۳، ح۱.
  10. ↑ منسوب به امام رضا، فقه الرضا(ع)، ۱۴۰۶ق، ص۲۳۱.
  11. ↑ ابن‌جوزی، إغاثة اللهفان، مکتبة العارف، ج۱، ص۱۹۴.
  12. ↑ ابن‌تیمیه، الرد علی الأخنائی قاضی المالکیة، ۱۴۲۳ق، ج۱، ص۱۲۴.
  13. ↑ عینی، عمدة القاری، داراحیاء التراث، ج۹، ص۲۴۱، به‌نقل از محب‌الدین طبری.
  14. ↑ شیخ صدوق، کمال‌الدین، ۱۳۹۵ق، ج۱، ص۳۳۱.
  15. ↑ شیخ مفید، الإرشاد، قم، ۱۴۱۳ق، ج‏۲، ص۳۷۹.
  16. ↑ شیخ طوسی، الغیبة، قم، ۱۴۱۱ق، ص۴۵۳.

سرچينې

  • ابن‌تیمیه، الرد علی الأخنائی قاضی المالکیة، محقق الدانی بن منیر آل زهوی، بیروت، المکتبة العصریة، ۱۴۲۳ق.
  • ابن‌قیم جوزی، إغاثة اللهفان من مصاید الشیطان، تحقیق محمد حامد الفقی، ریاض، مکتبة العارف، بی‌تا.
  • شیخ صدوق، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق.
  • شیخ طوسی، محمد بن حسن، الغیبة، قم، دار المعارف الإسلامیة، چاپ اول، ۱۴۱۱ق.
  • شیخ مفید، محمد بن محمد، الارشاد، قم، کنگره شیخ مفید، چاپ اول، ۱۴۱۳ق.
  • صادقی اردستانی، احمد، ‏حج از میقات تا میعاد، تهران، مشعر، چاپ دوم، ۱۳۸۵ش.
  • عینی، محمود بن احمد، عمدة القاری شرح البخاری، بیروت، دار احیا التراث، بی‌تا.
  • فرقانی، محمد، سرزمین یادها و نشانها، تهران، چاپ مشعر، ۱۳۷۹ش.
  • کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران، دارالکتب الاسلامیة، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.
  • مشکینی، میرزاعلی، مصطلحات الفقه، قم، نشر الهادی، ۱۳۷۷ش.
  • مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، تهران، ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۶۰ش.
  • منسوب به امام رضا(ع)، فقه الرضا(ع)، مشهد، مؤسسه آل البیت(ع)، ۱۴۰۶ق.
  • هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت(ع)، قم، مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامی، ۱۴۲۶ق.