د نجاست لرې کول

د نجاست لرې کول یا د ازاله نجاست مطلب د نجاست لري کول دي. د لمونځ کوونکي او طواف کوونکي له بدن او جامې، د سجدې له ځای، جومات، قرآن ، د امامانو(ع) له حرم، د مړي له بدن او کفن او د غسل او وضو له غړو د نجاست لرې کول واجب دي، خو د قربت قصد پکې شرط نه دی.

د شیعه د مشهورو فقیهانو په نظر د حیوان له بدنه د نجاست لرې کول، یو له مطهراتو دی او د حیوان د بدن هغه ځای چې په نجس شي سره ککړ وي، د نجاست په لرې کولو سره، د حیوان بدن پاکیږي.

مفهوم پېژندنه او اهمیت

د ازاله نجاست مطلب د نجاست لرې کول دي، له هغه شي چې له لسګونو نجاستونو ( وینې، میتیازې، غول، مني، مردار، سپی، خنزیر، کافر، شراب او فقاع) څخه له یوه سره په تماس او یا په مُتَنَجِّس شي( هغه شی چې له نجاست سره د تماس له امله نجس شوی) سره نجس شوی دی.^[۱]

د نجاست د لرې کولو خبره زیاتره د طهارت او لمانځه په بابونو کې شوې ده.^[۲] او د کولو لپاره یې د قربت قصد شرط نه دی.^[۳]

د نجاست لرې کول له مطهراتو (پاکوونکو) څیزونو څخه په یوه سره کیږي.^[۴] همداراز د شیعه فقیهانو د مشهور نظر مطابق د هغه حیوان بدن چې له نجاست یا متنجس شي سره په تماس کې نجس شوی، له هغه د عین نجاست په لرې کولو سره پاکیږي.^[۵]

احکام

له هر هغه څیزه چې استعمالیږي یا ترې استفاده کیږي د نجاست لرې کول ښه کار دی^[۶] او په ځينو مواردو کې واجب هم دی لکه:

جوماتونه: له جوماته د نجاست لرې کول سملاسي واجب دي^[۷] او ځنډول یې جایز نه دي^[۸] له دې امله له نورو واجباتو لکه د وخت لرونکي لمانځه سره د ټکر په وخت په هغوي مخکې کیږي.^[۹] د شیعه فقیهانو په فتوا، له جوماته د نجاست لرې کول کفایي واجب دی.^[۱۰] او له هغه چا سره چې جومات یې نجس کړی، نه دی مخصوص؛ بلکې په ټولو واجب دی.^[۱۱] له جوماته د نجاست د ازالې په وجوب کې د فقیهانو استناد په دغه ایت دی «مشرکان نجس دي نو باید مسجد الحرام ته نزدې نه شي.»^[۱۲] ویل شوي چې په دغه حکم کې د مسجد الحرام او نورو جوماتونو تر مینځ فرق نیشته.^[۱۳]
د سجدې ځای: د مشهور د نظر مطابق د سجدې له موضع ( له هغه ځایه چې لمونځ کوونکی پرې تندی ږدي) د نجاست لرې کول د لمانځه د صحیح والي له شرایطو دي.^[۱۴] شیعه فقیه ابو صلاح حلبي د سجدې له اوو موضعونو د نجاست لرې کول واجب ګڼلې دي.^[۱۵]
لمونځ: د لمانځه لپاره له بدن، حتی نوکونو، ویښتانو او جامو د نجاست لرې کول واجب دي او د لمانځه د صحیح والي شرط دی^[۱۶]
همداراز په احتیاط لمونځ، د تشهد په قضا، او د سجدې په ځای او په سجده سهوه کې له بدن او جامې د نجاست لرې کول واجب دي.^[۱۷]
طواف: طواف په نجس بدن او جامې سره جایز نه دی او له دې امله پر محرم واجبه ده چې ترې نجاست لرې کړي.^[۱۸] د یوسف بحراني په وینا، شیعه فقیه ابن حمزه، په نجس بدن او جامې سره طواف مکروه ګڼلی دی.^[۱۹]
قرآن او د امامانو[ع] زیارتونه: له قرآن او د امامانو(ع) له زیارتونو او هر هغه څیز چې په اسلام کې یې تعظیم شوی او له سپکاوي او تحقیره یې منع راغلې، د نجاست ازاله کول واجب دي.^[۲۰]
د میت بدن او کفن: د مړي له بدن او نجس شوي کفنه حتی که هغه په قبر کې هم ایښودل شوی وي، د نجاست لرې کول واجب دي.^[۲۱] د صاحب جواهر په وینا محقق اردبیلي له ښخولو مخکې د مړي له بدنه د نجاست لرې کول واجب ګڼلې دي.^[۲۲]
د وضو او غسل غړي: د وضو او غسل له غړو د نجاست لرې کول واجب دي.^[۲۳] ځکه چې د وضو او غسل د غړو طهارت د وضو او غسل د صحیح والي له شرطونو څخه دی.^[۲۴]

اړوندې لیکنې

فوټ نوټ

↑ وګورئ: مؤسسة دایرة المعارف فقه الاسلامی، موسوعة الفقه الاسلامی طبقا لمذهب اهل البیت علیهم‌السلام، ۱۳۸۷ش، ج۱۰، ص۲۸۹.
↑ مؤسسة دائرة المعارف الفقه الاسلامی، فرهنگ فقه فارسی، ج۱، ص۳۸۸.
↑ نجفی، جواهر الکلام، ۱۳۶۲ش، ج۲، ص۹۳.
↑ مؤسسة دائرة المعارف الفقه الاسلامی، فرهنگ فقه فارسی، ۱۳۸۷ش، ج۱، ص۳۸۹.
↑ طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۲۸۷؛ غروی، التنقیح فی شرح العروة الوثقی، ۱۴۰۷ق، ج۴، ص۲۱۶.
↑ وګورئ: مؤسسة دایرة المعارف فقه الاسلامی، موسوعة الفقه الاسلامی طبقا لمذهب اهل البیت علیهم‌السلام، ۱۳۸۷ش، ج۱۰، ص۲۸۹.
↑ مقدس اردبیلی، مجمع الفائدة و البیان، ۱۴۰۳ق، ج۱، ص۳۲۵؛ فقیه همدانی، مصباح الفقیه، ۱۳۷۶ش، ج۸، ص۵۶.
↑ مظفر، اصول الفقه، ۱۳۷۰ش، ج۱، ص۹۷.
↑ مظفر، اصول الفقه، ۱۳۷۰ش، ج۲، ص۱۹۷.
↑ مظفر، اصول الفقه، ۱۳۷۰ش، ج۱، ص۸۶.
↑ طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۱۷۹.
↑ سوره توبه، آیه ۲۸.
↑ حکیم، مستمسک العروة، ۱۳۹۱ق، ج۱، ص۴۹۳.
↑ شهید اول، الذکری، ۱۳۷۷ش، ج۱، ص۱۴؛ طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۱۷۷؛ حکیم، مستمسک العروة، ۱۳۹۱ق، ج۱، ص۴۹۱.
↑ حلبی، الکافی فی الفقه، ۱۴۰۳ق، ج۱، ص۱۴۰.
↑ طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۱۷۶.
↑ طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۱۷۶.
↑ بحرانی، الحدائق الناضره، مؤسسة النشر الاسلامی، ج۱۶، ص۸۶.
↑ بحرانی، الحدائق الناضره، مؤسسة النشر الاسلامی، ج۱۶، ص۸۷.
↑ نجفی، جواهرالکلام، ۱۳۶۲ش، ج۶، ص۹۹.
↑ نجفی، جواهر الکلام، ۱۳۶۲ش، ج۴، ص۲۵۱.
↑ نجفی، جواهر الکلام، ۱۳۶۲ش، ج۴، ص۲۵۱.
↑ نجفی، جواهر الکلام، ۱۳۶۲ش، ج۳، ص۱۰۱.
↑ طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۳۹۹.

سرچينې

امام خمینی، سید روح‌الله، تحریر الوسیله، قم، مؤسّسة تنظیم ونشر آثار الإمام الخمینی، چاپ اول، ۱۴۳۴ق.
بحرانی، یوسف بن احمد، الحدائق الناضرة فی أحکام العترة الطاهرة، قم، مؤسسة النشر الاسلامی التابعة لجماعة المدرسین، بی‌تا.
حر عاملی، وسائل الشیعه، قم، مؤسسة آل البیت علیهم السلام لإحیاء التراث، ۱۴۱۴ق. ج۳، ص۴۷۴.
حکیم، سید محسن، مستمسک العروة الوثقی، بیروت،‌ دار إحیاء التراث العربی، ۱۳۹۱ق.
حلبی، ابوصلاح، الکافی فی الفقه، اصفهان، مکتبة الإمام أمیرالمؤمنین(ع)، چاپ اول، ۱۴۰۳ق.
شهید اول، محمد بن مکی، ذکری الشیعه فی احکام الشریعه، قم، مؤسسه آل البیت، چاپ اول، ۱۳۷۷ش.
طباطبایی یزدی، سید محمدکاظم، العروة الوثقی، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، ۱۴۱۷ق.
غروی تبریزی، علی، التنقیح فی شرح العروة الوثقی، قم، انتشارات لطفی، چاپ اول، ۱۴۰۷ق.
مؤسسة دائرة المعارف الفقه الاسلامی، فرهنگ فقه فارسی، قم، مؤسسة دائرة المعارف الفقه الاسلامی، ۱۳۸۷ش.
مؤسسة دایرة المعارف فقه الاسلامی، موسوعة الفقه الاسلامی طبقا لمذهب اهل‌البیت علیهم‌السلام، قم، مؤسسة دایرة المعارف فقه الاسلامی، ۱۳۸۷ش/۱۴۲۹ق/۲۰۰۸م.
محقق اردبیلی، احمد بن محمد، مجمع الفائدة و البیان، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، چاپ اول، ۱۴۰۳ق.
مظفر، محمدرضا،اصول الفقه، قم، مرکز انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم، چاپ چهارم، ۱۳۷۰ش.
نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، بیروت،‌ دار إحیاء التراث العربی، چاپ هفتم، ۱۳۶۲ش.
همدانی، آقارضا، مصباح الفقیه، قم، المؤسسة الجعفریة لاحیاء التراث، چاپ اول، ۱۳۷۶ش.

[1] وګورئ: مؤسسة دایرة المعارف فقه الاسلامی، موسوعة الفقه الاسلامی طبقا لمذهب اهل البیت علیهم‌السلام، ۱۳۸۷ش، ج۱۰، ص۲۸۹.

[2] مؤسسة دائرة المعارف الفقه الاسلامی، فرهنگ فقه فارسی، ج۱، ص۳۸۸.

[3] نجفی، جواهر الکلام، ۱۳۶۲ش، ج۲، ص۹۳.

[4] مؤسسة دائرة المعارف الفقه الاسلامی، فرهنگ فقه فارسی، ۱۳۸۷ش، ج۱، ص۳۸۹.

[5] طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۲۸۷؛ غروی، التنقیح فی شرح العروة الوثقی، ۱۴۰۷ق، ج۴، ص۲۱۶.

[6] وګورئ: مؤسسة دایرة المعارف فقه الاسلامی، موسوعة الفقه الاسلامی طبقا لمذهب اهل البیت علیهم‌السلام، ۱۳۸۷ش، ج۱۰، ص۲۸۹.

[7] مقدس اردبیلی، مجمع الفائدة و البیان، ۱۴۰۳ق، ج۱، ص۳۲۵؛ فقیه همدانی، مصباح الفقیه، ۱۳۷۶ش، ج۸، ص۵۶.

[8] مظفر، اصول الفقه، ۱۳۷۰ش، ج۱، ص۹۷.

[9] مظفر، اصول الفقه، ۱۳۷۰ش، ج۲، ص۱۹۷.

[10] مظفر، اصول الفقه، ۱۳۷۰ش، ج۱، ص۸۶.

[11] طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۱۷۹.

[12] سوره توبه، آیه ۲۸.

[13] حکیم، مستمسک العروة، ۱۳۹۱ق، ج۱، ص۴۹۳.

[14] شهید اول، الذکری، ۱۳۷۷ش، ج۱، ص۱۴؛ طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۱۷۷؛ حکیم، مستمسک العروة، ۱۳۹۱ق، ج۱، ص۴۹۱.

[15] حلبی، الکافی فی الفقه، ۱۴۰۳ق، ج۱، ص۱۴۰.

[16] طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۱۷۶.

[17] طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۱۷۶.

[18] بحرانی، الحدائق الناضره، مؤسسة النشر الاسلامی، ج۱۶، ص۸۶.

[19] بحرانی، الحدائق الناضره، مؤسسة النشر الاسلامی، ج۱۶، ص۸۷.

[20] نجفی، جواهرالکلام، ۱۳۶۲ش، ج۶، ص۹۹.

[21] نجفی، جواهر الکلام، ۱۳۶۲ش، ج۴، ص۲۵۱.

[22] نجفی، جواهر الکلام، ۱۳۶۲ش، ج۴، ص۲۵۱.

[23] نجفی، جواهر الکلام، ۱۳۶۲ش، ج۳، ص۱۰۱.

[24] طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۳۹۹.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]

[۱۳]

[۱۴]

[۱۵]

[۱۶]

[۱۷]

[۱۸]

[۱۹]

[۲۰]

[۲۱]

[۲۲]

[۲۳]

[۲۴]