د بقره سورې ۱۰ آیت
 | |
| د آیت ځانګړتیا | |
|---|---|
| په سورت کې موقعیت | بقره سوره |
| د آیت شمېر | ۱۰ |
| جزء | ۱ |
| د منځپانګې معلومات | |
| موضوع | اعتقادي |
| په اړه | د منافقینو په زړونو کې ناروغۍ |
د بقره سورې ۱۰ آیت د منافقینو په زړونو کې د ناروغۍ شتون ته اشاره کوي، او دا چې خدای به یې نوره هم ورزیاتوي.[۱] دا آیت د بقره سورې په لومړنیو آیتونو (۸ تر۲۰) کې راغلي دي او منافقین معرفي کوي او ځانګړتیاوې او چلندونه یې بیانوي.[۲]
فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَهُمُ اللَّهُ مَرَضًا وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُوا يَكْذِبُونَ
د هغوي په زړونو کې یو ناروغي ده، او خدای د هغوي ناروغي زیاته کړې، او د هغه څه (په سزا کې) چې دوي به په دروغه ویل ورته دردناک عذاب دی.
بقره سوره، ۱۰ آیت
یو شمیر شیعه مفسرین، د دې آیت په دلیل سره، منافقت او دروغ د منافقینو له ځانګړتیاوو څخه ګڼي[۳] او دا یو ډول روحي ناروغۍ[۴] دوامدارې ناروغۍ ګڼي.[۵]
د روح او زړه د ناروغۍ په تفسیر کې مختلف نظرونه وړاندې شوي دي. ځینو دا په خدای[۶] او دین[۷] کې د شک په توګه تفسیر کړی دی، پداسې حال کې چې نورو دا د پیغمبر(ص) په وړاندې د نفاق[۸] کفر، کرکې[۹] یا حسد په توګه تفسیر کړی دی.[۱۰]
د «فَزادَهُمُ اللَّهُ مَرَضاً» (نو الله دوی په ناروغي نوره هم زیاته کړه) عبارت په تفسیر کې ویل شوي چې خدای له پيله د خلکو زړونه او روحونه نه ناروغه کوي؛[۱۱] بلکه، د زړه ناروغي او د هغې زیاتوالی د هغه کس لخوا د ګمراهۍ د لارې د غوره کولو له امله وي.[۱۲] نور دا عبارت یو ډول نفرین او لعنت ګڼي، پدې معنی چې خدای د دوي ناروغي زیاتوي.[۱۳]
په آیت کې د «یَکْذِبُون» کلمه د ځینو لخوا د اعتقادي دروغو په توګه تفسیر شوې، یعنی د خدای او پیغمبر(ص) دروغ ګڼل.[۱۴] او نور دا لفظي دروغ ګڼي.[۱۵] په ځینو قرائتونو کې، د «یَکْذِبُون» په ځای د «یُکَذِّبُون» کلمې کلمه کارول شوې، چې د تکذیب په معنی ده چې له دروغو څخه لوړ دی؛ ځکه چې تکذیب دې ته ویل کیږي چې یو ریښتینی کس ته د دروغو نسبت ورکړی شي.[۱۶]
په ځینو روایتونو کې، له امام علي(ع) سره د بیعت دروغ ګڼل او تړون ماتول د دې آیت د مصداق په توګه یاد شوي دي.[۱۷]
فوټ نوټ
- ↑ رضایی، تفسیر قرآن مهر، ټوک۱، مخ۱۷۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ټوک۱، مخ۹۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ټوک۱، مخ۹۴.
- ↑ رضایی، تفسیر قرآن مهر، ټوک۱، مخ۱۷۸.
- ↑ مدرسی، من هدى القرآن، ټوک۱، مخ۱۰۶.
- ↑ طباطبایی، الميزان، ټوک۵، مخ۳۷۸.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ټوک۱، مخ۱۳۵.
- ↑ شیخ طوسى، التبیان، ټوک۱، مخ۷۲؛ طبرسی، مجمع البیان، ټوک۱، مخ۱۳۵.
- ↑ طبرسی، جوامع الجامع، ټوک۱، مخ۲۰.
- ↑ فیض کاشانی، الأصفى في تفسير القرآن، ټوک۱، مخ۱۴.
- ↑ جوادی آملی، تسنیم، ټوک۲، مخ۲۶۳.
- ↑ جوادی آملی، تسنیم، ټوک۲، مخ۲۶۳؛ رضایی، تفسیر قرآن مهر، ټوک۱، ۱۷۸-۱۷۹مخونه.
- ↑ شیخ طوسى، التبیان، ټوک۱، مخ۷۲.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ټوک۱، مخ۱۳۵؛ جوادی آملی، تسنیم، ټوک۲، مخ۲۶۹.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ټوک۱، مخ۱۳۵؛ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ټوک۱، مخ۹۴.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ټوک۱، مخ۱۳۵.
- ↑ حسن بن على، التفسیر المنسوب إلى الإمام الحسن العسکری(ع)، ټوک۱، مخ۱۱۴.
سرچينې
- جوادي آملي، عبدالله، تسنیم، قم، اسراء، اتم چاپ، د ۱۳۹۰ل ژمی.
- حسن بن علي، التفسیر المنسوب إلى الإمام الحسن العسکري(ع)، د امام مهدي(ع) مدرسې څېړنه، قم، مدرسة الإمام المهدي(ع)، لومړی چاپ، ۱۴۰۹ق.
- رضايي اصفهاني، محمدعلي، تفسیر قرآن مهر، قم، د قرآن د تفسیر او علومو څېړنې، ۱۳۸۷ل.
- شیخ طوسي، محمد بن حسن، التبیان في تفسیر القرآن، د احمد قصیر عاملي څېړنه، بیروت، دار احیاء التراث العربي، لومړی چاپ، بې نېټې.
- طباطبايي، محمد حسین، المیزان في تفسیر القرآن، بیروت، مؤسسة الأعلمي للمطبوعات، ۱۳۹۳ق.
- طبرسي، فضل بن حسن، تفسیر جوامع الجامع، قم، د قم علمي حوزه د قم مدیریت مرکز، ۱۴۱۲ق.
- طبرسي، فضل بن حسن، مجمع البیان في تفسیر القرآن، د محمدجواد بلاغي څېړنه، تهران، ناصرخسرو، درېیم چاپ، ۱۳۷۲ل.
- فیض کاشاني، محمدمحسن، الأصفی في تفسیر القرآن، قم، مکتب الإعلام الإسلامي، ۱۳۷۶ل.
- مدرسي، سید محمدتقي، من هدی القرآن، تهران، دار محبي الحسین، لومړی چاپ، ۱۴۱۹ق.
- مکارم شیرازي، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیة، لومړی چاپ، ۱۳۷۴ل.
| ||||||||||||||||||||||