مسوده:د بقره سورې ۲۷۸ آیت
 | |
| د آیت ځانګړتیا | |
|---|---|
| په سورت کې موقعیت | بقره |
| د آیت شمېر | ۲۷۸ |
| جزء | ۳ |
| د منځپانګې معلومات | |
| د نزول ځای | مدینه |
| اړونده آیتونه | د ربا آیتونه |
د بقرې سورې ۲۷۸ آیت د رِبا (سود) د حرمت له اړوندو آیتونو څخه دی. دا آیت مؤمنان د الهي تقوا رعایت او د ربوي ګټو د پاتې شوونو له ترلاسه کولو څخه تېرېدو ته رابولي.[۱] د دې آیت په پیل او پای کې د ایمان کلمې کارول د دې څرګندونه بلل شوې چې ربا خوړل د ایمان له حقیقت سره په ټکر کې دي.[۲]
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَذَرُوا مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبَا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
اې هغو کسانو چې ایمان مو راوړی دی، له الله څخه ووېرېږئ؛ او که مؤمنان یاست، نو هغه څه چې له ربا څخه پاتې دي، پرېږدئ.
بقره سوره، ۲۷۸ آیت
خدای په دې آیت کې د تقوا په امر کولو سره د ربا پرېښودلو لپاره زمینه برابروي او له مسلمانانو غواړي چې د ربوي ګټو له پاتې شونو څخه تېر شي[۳] او یوازې د خپلې اصلي پانګې په اخیستلو بسنه وکړي.[۴] له دې تعبیر څخه څرګندېږي چې د آیت د نازلېدو پر مهال ځینو مسلمانانو لا هم ربا اخیسته.[۵] علامه طباطبایي په تفسیر المیزان کې باور لري چې مسلمانانو د آل عمران د ۱۳۰ آیت ــ چې تر دې وړاندې یې ربا حرامه اعلان کړې وه ــ عملي نه کړ؛ له همدې امله دا آیت د بیا ټینګار لپاره نازل شو.[۶]
دا آیت مدني دی[۷] او په تفسیري سرچینو کې د دې آیت لپاره بېلابېل شأن نزولونه ذکر شوي دي.[۸] له هغو څخه د ثقیف له قبیلې د څلورو وروڼو په اړه روایت دی چې له اسلام راوړلو وروسته یې د تېر وخت ربوي ګټې وغوښتې او آیت هغوی له دې کاره منع کړل.[۹] همدارنګه د امام باقر(ع) څخه په نقل شوي روایت کې راغلي چې خالد بن ولید غوښتل د خپل پلار ولید بن مغیره د ربا ګټه له یوه کس څخه واخلي؛ ولید بن مغیره په جاهلیت کې ربا خوړله، خو د دې آیت له نازلېدو سره خالد له دغه کاره منع شو.[۱۰] سره له دې چې د آیت لپاره ځانګړي شأن نزولونه ذکر شوي، د آیت حکم عام بلل شوی او تر قیامته ټول مکلف کسان رانغاړي.[۱۱]
فوټ نوټ
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ټوک۲، مخ۳۷۵.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ټوک۲، مخ۳۷۵.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ټوک۲، مخ۴۰۸.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ټوک۲، مخ۶۷۴.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ټوک۲، مخ۴۰۸.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ټوک۲، مخ۴۰۸.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ټوک۲، مخ۶۷۳.
- ↑ طوسی، التبیان، ټوک۲، ۳۶۵-۳۶۶مخونه؛ طبرسی، مجمع البیان، ټوک۲، ۶۷۳-۶۷۴مخونه.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ټوک۲، مخ۶۷۴.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ټوک۲، مخ۶۷۳.
- ↑ حسینی شاهعبدالعظیمی، تفسیر اثناعشری، ټوک۱، مخ۵۰۷.
سرچينې
- حسیني شاهعبدالعظیمي، حسین، تفسیر اثناعشري، تهران، د میقات خپرندوی، ۱۳۶۳ل.
- طباطبایي، سید محمدحسین، المیزان في تفسیر القرآن، قم، د قم د علمي حوزې د مدرسینو له ټولنې سره تړلی د اسلامي خپرندویو دفتر، ۱۴۱۷ق.
- طبرسي، فضل بن حسن، مجمع البیان في تفسیر القرآن، تهران، ناصر خسرو، ۱۳۷۲ل.
- طوسي، محمد بن حسن، التبیان في تفسیر القرآن، بیروت، دار احیاء التراث العربي، بېنېټې.
- مکارم شیرازي، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الاسلامیه، ۱۳۷۴ل.