د نساء سوره ۱۷۱ آیت
 | |
| د آیت ځانګړتیا | |
|---|---|
| په سورت کې موقعیت | نساء سوره |
| د آیت شمېر | ۱۷۱ |
| جزء | ۶ |
| د منځپانګې معلومات | |
| د نازلیدو شأن | د هغو عیسویانو په اړه چې د عیسی(ع) په الهیتوب باور لري |
| موضوع | د توحید په اړه او د تثلیث او د عیسی(ع) د الهیتوب رد |
د نساء سورې ۱۷۱ آیت اهل کتابو ته د توحید په لور بلنه ورکوي او هغوی له غلو، درېګونې عقیدې (تثلیث) او د عیسی(ع) د خدای والي له عقیدې څخه منع کوي. دا آیت له مریم(س) څخه د عیسی(ع) په زیږون په استناد سره چې انساني ځانګړتیا ده د نصاراو دا باور ردوي چې ګواکې هغه خدای دی.
همدارنګه په دې آیت کې عیسی(ع) د مسیح په نوم یاد شوی، چې د هغه د پاکوالي او له ګناه او انساني ککړتیاو د پاکوالي نښه ده.
له درېګونې عقیدې او غلو څخه ډډه کول
د نساء سورې ۱۷۱ ایت د تثلیث او د عیسی(ع) د الوهیت عقیده رد کړې ده[۱] او له هغې نه یې منع کړې ده.[۲] په اسباب النزول کې د واحدي (وفات: ۴۶۸ق) په وینا، د دې آيت د نزول سبب هغه ډله مسیحیان وو چې عیسی(ع) یې د خدای زوی باله.[۳] په دې آيت کې د اهل کتابو مخاطب عموماً نصارا ګڼل کېږي، ځکه چې آیت د عیسی(ع) په اړه دی.[۴]
يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لَا تَغْلُوا فِي دِينِكُمْ وَلَا تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ إِنَّمَا الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُولُ اللَّهِ وَكَلِمَتُهُ أَلْقَاهَا إِلَى مَرْيَمَ وَرُوحٌ مِنْهُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ وَلَا تَقُولُوا ثَلَاثَةٌ انْتَهُوا خَيْرًا لَكُمْ إِنَّمَا اللَّهُ إِلَهٌ وَاحِدٌ سُبْحَانَهُ أَنْ يَكُونَ لَهُ وَلَدٌ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَكَفَى بِاللَّهِ وَكِيلًا
ای اهلِ کتابو! په خپل دین کې غلو مه کوئ او د خدای په اړه یوازې حق ووایاست. بېشکه مسیح، عیسی د مریم زوی، د خدای استازی او د هغه کلمه ده چې هغه یې مریم ته القا کړې او روح دی له هغه څخه. نو په خدای او د هغه په رسولانو ایمان راوړئ او مه وایاست (خدای) درېګونی دی؛ ودرېږئ، دا ستاسو لپاره غوره ده. بېشکه خدای یوازینی معبود دی، پاک دی له دې نه چې زوی ولري. هر څه چې په آسمانونو او ځمکه کې دي د هغه دي، او خدای د کارونو لپاره کفایت کوونکی کارساز دی.
نساء سوره، ۱۷۱ آیت
د تثلیث او د عیسی(ع) د الوهیت د رد دلیلونه
د نساء سورې ۱۷۱ ایت مسیحیان له درېګونې عقیدې (تثلیث) څخه منع کوي[۵] او د خدای پر یکتایۍ ټینګار کوي.[۶]
په تفسیر نمونه کې، د دې آیت پر بنسټ لاندې دلایل د نصارا د عقیدې د رد لپاره ذکر شوي دي:
- له مریم څخه زوکړه: د «إِنَّمَا الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ» عبارت د عیسی(ع) د انساني طبیعت څرګندونه کوي. هغه د نورو انسانانو په څېر له مور څخه وزېږېد، نو څنګه خدای کېدلی شي؟
- د پیغمبري رسالت: د «رَسُولُاللَّهِ» صفت ښيي چې هغه د خدای استازی دی، نه پخپله خدای.
- د خدای کلمه: د «کَلِمَتُهُ» تعبیر د هغه مخلوقوالي ته اشاره کوي.
- د خدای له لوري روح: «رُوحٌ مِنْهُ» دا څرګندوي چې عیسی(ع) د خدای په اراده د نورو انسانانو په څېر پیدا شوی، لکه آدم(ع).[۷] علامه طباطبایي وایي، دا آیت د آسمانونو او ځمکې د مطلق مالکیت یادونه کوي او دا څرګندوي چې خدای هېڅ زوی نه لري؛ نو که هر څه د هغه ملک وي، د زوي تصور بېمانا دی.[۸]
د «ثَلاثَة» څخه مراد د مسیحیانو درېګونه اقانیم (پلار، زوی، روحالقدس) دي.[۹] خو ویل شوي چې د ځینو مسیحیانو په باور تثلیث د خدای، عیسی او مریم په مانا هم کارېدلی.[۱۰]
د عیسی(ع) د «مسیح» نومول
د نساء سورې په ۱۷۱ ایت کې عیسی(ع) د «مسیح» په نوم یاد شوی، چې معنا یې «مسح شوی» یا «پاک شوی» ده.[۱۱]د دې نوم د علت په اړه څو نظرونه شته:
- د شیخ طوسي او طبرسي په وینا، علت یې دا دی چې عیسی(ع) د خدای له لوري له ګناه او دنیوي ککړتیاو پاک ګرځول شوی دی.[۱۲]
- ځینې وایي، د «مسیح» اصل کلمه ماشیح یا مشیح ده چې سریاني یا عبري ژبه ده، او په عربۍ کې «مسیح» شوې ده.[۱۳]
- یو شمېر نورو ویلي، له دې امله چې عیسی(ع) د سفرونو پر مهال په ځمکه ګرځېده (مسح یې کوله)، نو «مسیح» نوم ورته ورکړل شو.[۱۴]
فوټ نوټ
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ټوک۴، ۲۲۰و۲۲۱مخونه.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ټوک۳، مخ۲۲۲.
- ↑ واحدی، اسباب نزول القرآن، ۱۴۱۱ق، مخ۱۸۹.
- ↑ شیخ طوسی، التبیان، دار احیاءالتراث العربی، ټوک۳، مخ۳۹۹؛ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۰ش، ټوک۵، مخ۱۴۹.
- ↑ کاشانی، منهج الصادقین، انتشارات کتابفروشی اسلامیه، ج۳، ص۱۶۲؛ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۰ش، ټوک۵، مخ۱۵۰
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ټوک۴، مخ۲۲۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ټوک۴، مخ۲۲۲.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۰ش، ټوک۵، مخ۱۵۰.
- ↑ کاشانی، منهج الصادقین، انتشارات کتابفروشی اسلامیه، ټوک۳، مخ۱۶۲؛ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۰ش، ټوک۵، مخ۱۵۰
- ↑ کاشانی، منهج الصادقین، انتشارات کتابفروشی اسلامیه، ټوک۳، مخ۱۶۲.
- ↑ شیخ طوسی، التبیان، دار احیاءالتراث العربی، ټوک۳، مخ۴۰۰؛ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ټوک۳، مخ۲۲۲.
- ↑ شیخ طوسی، التبیان، دار احیاءالتراث العربی، ټوک۳، مخ۴۰۰؛ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ټوک۳، مخ۲۲۲.
- ↑ شیخ طوسی، التبیان، دار احیاءالتراث العربی، ټوک۳، مخ۴۰۰؛ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ټوک۳، مخ۲۲۲.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ټوک۳، مخ۲۲۲.
سرچينې
- شیخ طوسي، محمد بن حسن، التبیان فی تفسیر القرآن، د احمد حبیب عاملي په تصحیح، بیروت، دار احیاء التراث العربي، بېنېټې.
- طباطبایي، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، مؤسسه الاعلمي للمطبوعات، دوهم چاپ، ۱۳۹۰هـ ش.
- طبرسي، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، د فضلالله یزدي طباطبایي او هاشم رسولي محلاتي په تصحیح، تهران، ناصر خسرو، درېیم چاپ، ۱۳۷۲هـ ش.
- کاشاني، فتحالله، منهج الصادقین فی إلزام المخالفین، تهران، کتابفروشي اسلامیه، لومړی چاپ، بېنېټې.
- مکارم شیرازي، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الاسلامیه، لسم چاپ، ۱۳۷۱هـ ش.
- واحدي، علي بن احمد، اسباب نزول القرآن، د کمال بسیوني زغلول په تحقیق، بیروت، دار الکتب العلمیه او منشورات محمد علي بیضون، لومړی چاپ، ۱۴۱۱هـ ق.