ام المؤمنین (لقب)
- دا مقاله د امّالمؤمنین د لقب په اړه ده. د هغو کسانو د پېژندلو لپاره چې دا لقب ورته کارول شوی، د پیغمبر (ص) د میرمنو مدخل وګورئ.
 | |
| خدیجه د خویلد لور | (واده: د عامالفیل ۲۵ مه) |
| سوده د زمعه لور | (واده:د هجرت څخه مخکې) |
| عایشه دختر ابوبکر | (ازدواج: ۲ق) |
| حفصه د عمر بن خطاب لور | (واده: ۳ق) |
| زینب د خزیمه لور | (واده: ۳ق) |
| ام سلمه د ابو امیه لور | (واده: ۴ق) |
| زینب د جحش لور | (واده: ۵ هجري) |
| جویریه د حارث لور | (واده: ۵ یا ۶ق) |
| ام حبیبه د ابوسفیان لور | (واده: ۶ یا ۷ق) |
| ماریه د شمعون لور | (واده: ۷ق) |
| صفیه د حیی لور | (واده: ۷ق) |
| میمونه د حارث لور | (واده: ۷ق) |
اُمُّالْمُؤْمِنين یا امهاتالمؤمنین (د مؤمنانو میندې) هغه لقب دی چې په قرآن کریم کې د پیغمبر اکرم(ص) د مېرمنو لپاره کارول شوی دی.[۱]
دا لقب له دې آیت څخه اخیستل شوی: «النَّبِيُّ أَوْلَىٰ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ؛ یعنې: پیغمبر د مؤمنانو په نسبت د دوي تر خپل ځانه ډېر سزاوار دی، او د هغه مېرمنې د دوی میندې دي»،[۲] د مفسرینو په وینا، دا آیت د پیغمبر(ص) مېرمنې د مؤمنانو د میندو په شان ګڼي؛ یعنې له وفات وروسته له دوی سره نکاح کول حرام دي، او درناوی یې واجب ګڼل کېږي.[۳] د پیغمبر(ص) له ښځو سره د واده کولو د منعې حکم د احزاب سورې په ۵۳م آیت کې هم راغلی دی.[۴]
د شیعه مفسرینو په باور، د پیغمبر(ص) د مېرمنو د حرمت ساتل هغه وخت واجب دي چې دوی د خدای امر ته پابندې وي او د معصوم امام اطاعت وکړي؛ خو که له دې اصل څخه سرغړونه وکړي، د خپل درناوي مقام له لاسه ورکوي، خو بیا هم له دوی سره واده کول د تل لپاره حرام دي او دا حرمت به تلپاتې وي.[۵]
مرتضی مطهري (۱۲۹۸ـ۱۳۵۸ل) د دې حکم حکمت دا ګڼلی چې له دې لارې د پیغمبر(ص) د مېرمنو له مقام څخه د ناوړه سیاسي او ټولنیزې استفادې مخه ونیول شي.[۶]
فوټ نوټ
- ↑ سوره احزاب، آیه ۶.
- ↑ سوره احزاب، آیه ۶.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ۱۴۱۵ق، ج۸، ص۱۲۲؛ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۳ق، ج۱۶، ص۲۷۷؛ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱۷، ص۲۰۵.
- ↑ شهید ثانی، مسالک الافهام، ۱۴۱۳ق، ج۷، ص۷۹-۸۰.
- ↑ فیض کاشانی، التفسیر الصافی، ۱۴۱۶ق، ج۶، ص۱۴؛ ثقفی، روان جاوید، ۱۳۹۸ق، ج۴، ص۳۰۴.
- ↑ مطهری، مجموعه آثار، ۱۳۹۰ش، ج۱۹، ص۴۳۱.
سرچينې
- قرآن کریم
- ثقفی، محمد، روان جاوید، انتشارات برهان، چاپ سوم، ۱۳۹۸ق.
- فیض کاشانی، محسن، تفسیر صافی، الناشر: دار الكتب الإسلامية - إيران - طهران، ۱۴۱۶ق.
- طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، اسماعیلیان، بیروت، ۱۳۹۳ق.
- طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، بیروت، مؤسسة الاعلمی للمطبوعات، چاپ اول، ۱۴۱۵ق.
- شهید ثانی، زینالدین بن علی، مسالک الافهام الی تنقیح شرایع الاسلام، قم، مؤسسة المعارف الاسلامیة، ۱۴۱۳ق.
- مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، صدرا، تهران، ۱۳۸۴ش.
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، دار الکتب الإسلامیة، تهران، ۱۳۷۴ش.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||