اسرائیل (لقب)

اسرائیل د حضرت یعقوب پيغمبر لقب دی. د مجمع البیان تفسیر په وینا، اسرائیل په عبري ژبه د خدای خوښ شوی یا د خدای بنده ته ویل کیږي.^[۱] شیخ طوسي دا ټکی له اِسرا (بنده) او ئیل (خدای) څخه مرکب ګڼي او خدای د بنده په معنا یې ګڼلی دی.^[۲] شیعه مفسران په آل عمران سوره ۹۳ آیت او مریم سوره ۵۸ آیت کې د اسرائيل معنا یعقوب علیه السلام ګڼي.^[۳] له همدې سببه د حضرت یعقوب(ع) اولاد ته په قرآن کې بني اسرائیل ویل شوي دي.^[۴]

په تورات کې هم راغلي دي چې الله تعالی یعقوب سره له کشتۍ وروسته، له دې سببه چې هغه زورور و او په خدای او بندګانو باندې غالب شو، ورته یې اسرائیل نوم ورکړ.^[۵]

فوټ نوټ

↑ طبرسی، مجمع البیان، ۱۴۱۵ق، ټوک۱، مخ۱۸۲.
↑ شیخ طوسی، التبیان، دار احیاء التراث العربی، ټوک۱، مخ۱۸۰.
↑ طبرسی، مجمع‌ البیان، ۱۴۱۵ق، ټوک۲، مخ۳۴۴؛ سبحانی، منشور جاوید، ۱۳۹۰ش، ټوک۱۱، مخ۳۲۵.
↑ روحی، «سیمای بنی‌اسرائیل در قرآن و عهدین»، ۱۳۸۴ش، مخ۵۸.
↑ عهد عتیق، ۱۳۹۳ش، ټوک۱، ۲۳۴-۲۳۶مخونه.

سرچينې

روحی، ابوالفضل، «سیمای بنی‌اسرائیل در قرآن و عهدین» (د بنی‌اسرائیل څېره په قرآن او عهدینو کې)، په معرفت مجله، ۹۵ ګڼه، آبان ۱۳۸۴هـ ش.
سبحاني، جعفر، منشور جاوید، قم، د امام صادق(ع) مؤسسه، ۱۳۹۰هـ ش.
شیخ طوسي، محمد بن حسن، التبیان فی تفسیر القرآن، بیروت، دار احیاء التراث العربي، بې‌نېټې.
طبرسي، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، بیروت، مؤسسة الأعلمي للمطبوعات، ۱۴۱۵هـ ق.
عهد عتیق (ټوک ۱: د شریعت یا تورات کتابونه)، ژباړه: پیروز سیار، تهران، نشر هرمس، ۱۳۹۳هـ ش.

[1] طبرسی، مجمع البیان، ۱۴۱۵ق، ټوک۱، مخ۱۸۲.

[2] شیخ طوسی، التبیان، دار احیاء التراث العربی، ټوک۱، مخ۱۸۰.

[3] طبرسی، مجمع‌ البیان، ۱۴۱۵ق، ټوک۲، مخ۳۴۴؛ سبحانی، منشور جاوید، ۱۳۹۰ش، ټوک۱۱، مخ۳۲۵.

[4] روحی، «سیمای بنی‌اسرائیل در قرآن و عهدین»، ۱۳۸۴ش، مخ۵۸.

[5] عهد عتیق، ۱۳۹۳ش، ټوک۱، ۲۳۴-۲۳۶مخونه.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]